Tiina Mannisen, 39, masennus näyttäytyi ensimmäistä kertaa kunnolla tyttären syntymän jälkeen 12 vuotta sitten.
Ensimmäinen puoli vuotta lapsen kanssa oli rankkaa aikaa ja Tiina Manninen oli usein itkuinen. Neuvolassa oli vaikeaa ottaa puheeksi omaa pahaa oloa 10 minuutin pikavisiiteillä, joissa keskityttiin lähinnä lapsen kehitykseen. Tuore äiti myös tulkitsi, että oireet saattoivat olla tottumattomuutta uuteen tilanteeseen, sillä lapsi oli hänelle ensimmäinen ja ainoa. Puolen vuoden jaksoa seurasi vuoden hyvä jakso, mutta sitten ongelmat räjähtivät käsiin syksyllä 2004.
– Minulle tuli pakkoajatustyyppisiä pelkoja, joiden vuoksi olin valtavan ahdistunut kaiken valveillaoloaikani. Se johti lopulta itsetuhoisiin ajatuksiin. Olin siihen aikaan avoliitossa ja miestäni pelotti lähteä aamuisin töihin, sillä hän oli niin huolissaan sekä minusta että lapsesta. Читать далее Terapia pelasti minut.
Огромная часть человеческой боли совсем не является необходимой. Она сама себя создает, точно так же как твой беспризорный ум управляет твоей жизнью.
Боль, которую ты сейчас создаешь, — это некая форма неприятия, то есть всегда некая форма бессознательного сопротивления тому, что есть. Сопротивление на уровне мысли — это какая-нибудь форма суждения. На эмоциональном уровне — это какая-нибудь форма негативизма. Интенсивность и острота боли зависит от силы твоего сопротивления настоящему моменту, а она, в свою очередь, зависит от того, насколько глубоко и сильно ты отождествляешь себя с умом. Ум всегда стремится к отрицанию настоящего момента и норовит от него избавиться. Иными словами, чем сильнее ты отождествляешь себя с умом, тем больше страдаешь. Или можно сказать так: чем больше ты чтишь и принимаешь настоящий момент, тем ты свободнее от боли и страдания, тем ты свободнее от эготипического ума.
