Опубликовано Оставить комментарий

Avunhakijoista vain kolmannes miehiä.

Suomen Mielenterveys ry:n kriisipuhelinAsiantuntija mukaan miesten empiminen avun hakemisessa on johdannaista kulttuurisista ja sukupuolisista tekijöistä.

Miehet ovat aliedustettuina mielenterveyteen liittyvien palveluiden hakemisessa, kertoo mielenterveyttä edistävä ja kriisitukea tarjoava Mieli ry. Järjestön palveluissa kriisipuhelimen, kriisivastaanoton ja itsemurhien ehkäisykeskuksen asiakkaista miehiä on vain noin kolmannes.

Vaikka Mieli ry:n kriisipuhelimeen tulevien soittojen määrä on kasvanut jatkuvasti koronapandemian jälkeisenä aikana, miessoittajien osuudessa ei ole tapahtunut muutosta.

Vuonna 2021 tehdyn Mieli ry:n kyselyn mukaan miehet empivät avun hakemista, koska he eivät usko huoliensa olevan riittävän vakavia. Taustalla elää ajatus perinteisestä miehen mallista, ja osalle kynnystä nostaa auttajien naisvaltaisuus.

– Tällaisia kulttuurisia ja sukupuolisia tekijöitähän siinä nähdään. Sellaisia asenteita näkyy, että pitäisi yksin pärjätä ja voiko tästä kenellekään puhua, kertoo Saimaan kriisikeskuksen johtaja, miestyön asiantuntija Juho Heikka.

Yksi iso tekijä on myös palveluiden tuntemus. Heikan mukaan miehille toimivat selkeästi heille suunnatut palvelut, ja myös puskaradion rooli on tärkeä.

– Jos on vain yksi yleinen palvelu, niin miehet saattavat ohilukea sen. Kavereilta kuullut asiat ovat myös isossa roolissa. Jos esimerkiksi joku uusi toiminto aloitetaan, niin siinä saattaa hetki mennä, kun sana alkaa kiiriä, että tämä onkin hyvä juttu.

Maksuttomuus ja anonymiteetti alentavat kynnystä

Avun hakemisen kynnystä korkeana pitävälle Heikka rohkaisee anonyymeihin ja maksuttomiin palveluihin tutustumista. Palveluista ei tehdä mitään potilastietokirjauksia.

– Avun hakeminen on viisautta eikä heikkoutta. Liian varhain ei voi oikeastaan olla näiden asioiden kanssa liikkeellä.

Eniten miehet käyttävät Mieli ry:n palveluista kriisipuhelinta, jossa on käyty tämän vuoden tammi-lokakuussa reilut 19 600 keskustelua miesten kanssa. Vuonna 2021 kriisipuhelimessa vastattiin kokonaisuudessaan noin 85 000 puheluun.

Yleisimpiä syitä kriisipuhelimeen soittamiseen 30−40- sekä 51−63-vuotiaille miehille on paha olo ja erityisesti ahdistuneisuus. 40−50-vuotiaat miehet soittavat myös ihmissuhdeongelmien vuoksi. Yli 64-vuotiaiden soittojen syynä on usein yksinäisyys.

Tarve tulla kuulluksi

Myös Mielenterveyden keskusliitossa suurin osa neuvontapuhelimeen tai chattiin yhteyttä ottavista on naisia. Kuntoutusneuvoja Mirva Laineen mukaan noin 20 prosenttia yhteydenottajista on miehiä. Yhteydenottoja on tullut tänä vuonna noin 3 000, joista miesten osuus on ollut noin 600.

Laineen mukaan suurin osa yhteydenotoista käsittelee tarvetta tulla kuulluksi ja myös omaan mielenterveyteen liittyvät asiat, kuten ahdistus, näköalattomuus ja epätoivo ovat tyypillisesti yhteydenoton taustalla.

– Miesten on ehkä haasteellisempi myöntää avuntarvetta omalla kohdallaan ja he myös ottavat jonkun verran yhteyttä myös toisen, esimerkiksi puolison puolesta, kun ovat tilanteesta huolissaan, arvioi Mirva Laine.

Vapaaehtoistyön koordinoija Sari Romunen kertoo kriisikeskuksen toiminnasta:

Опубликовано Оставить комментарий

У меня была клиническая депрессия, и я боюсь пережить ее снова.

У меня была клиническая депрессия, и я боюсь пережить ее снова» |  PSYCHOLOGIESОколо года назад мне поставили диагноз: клиническая депрессия. С одной стороны, я действительно горжусь собой, что пережила это, справилась, даже учитывая, что мне пришлось пожертвовать изрядной частью круга общения, обучением и развитием социальных навыков (сейчас стараюсь снова научиться делиться чем-то с людьми, делаю шажки вперед).

Я веду небольшой дневник эмоций, где описываю свое состояние, когда мне особенно плохо. Но сейчас я начинаю понимать, что мне становится хуже. Суицидальные мысли, желание исчезнуть из жизни, постепенный переход в какую-то нереальность — меня пугает это и повергает в еще большее отчаяние. Каждый день говорю себе: «я справлюсь, это временно». Но такие мотивации теряют смысл.

Я боюсь делиться с кем-то своим состоянием, даже нервный срыв после очередного написания дневника пережила одна. Как я и говорила, мне это очень сложно, потому что боюсь осуждения и типичных фразочек «отбрось это от себя» и «с жиру бесишься». 

Я пыталась записаться к моему психотерапевту, но она в отпуске, а других врачей в диспансере я не знаю. Внутренний голос продолжает убеждать решить все проблемы, покончив с собой сегодня же. Не лучше ли мне просто игнорировать эти мысли и продолжать учиться? Я не хочу переживать это еще раз…

Людмила, 17 лет

Здравствуйте, Людмила. Первое, что хочется сказать, — не пытайтесь решить все сложности в одиночку. Вокруг вас много людей, даже если ваш терапевт в отпуске, есть много других. Можно найти психотерапевта в сети, по рекомендациям и работать онлайн. Не сбрасывайте со счетов тех, кто искренне готов вам помочь. Вы не обязаны быть стойкой, железной. Тем более при клинической депрессии нужна медикаментозная помощь, одной силой воли не обойтись.

Вы ничего не пишете о своей семье, родителях, есть ли у вас братья и сестры. Но создается ощущение, что вы не чувствуете поддержки в кругу близких. Оказывают ли вам ее? А принимаете ли вы ее от них? Если нет, то в каком виде вы бы хотели получать от них помощь? Допустим, близкие не могут дать вам то, что вы хотите, — кто тогда может? Знает ли этот человек об этом?

Очень ценно, что у вас уже есть опыт победы над депрессией. Вы смогли один раз, вы уже знаете, что вам помогает, и можете сейчас увереннее и легче пройти путь к выздоровлению. Но, раз состояние вернулось, значит, есть какая-то очень важная потребность в вашей жизни, которая пока не удовлетворена.

Попробуйте в дневнике чувств еще писать и о том, что бы вам хотелось. Начиная от потребностей тела (еда, двигательные активности, процедуры, сон), заканчивая эмоциональными (поговорить, побыть в уединении и безопасности, поплакать, чтобы никто даже взглядом не осудил, испытать радость).

И попробуйте каждый день находить хоть что-то одно, за что вы собой сегодня гордитесь, хвалите себя, радуетесь. Со временем можно и больше. Когда мы фокусируемся на том, что мы уже можем, крепнут наши силы на то, что еще только предстоит научиться делать.

https://www.psychologies.ru/

https://www.psychologies.ru/