Опубликовано Оставить комментарий

Psykoterapiaan pääsee aiempaa paremmin.

Kelan lomake psykoterapialaskun korvaamiseen.Aikuisten pääsy psykoterapiaan helpottuu ensi vuoden alusta lähtien. Kelan maksamat korvaukset psykoterapiasta nousevat merkittävästi. Lisäksi hoitoon hakeutumista pyritään helpottamaan uudella internetpalvelulla.

Psykoterapian käyttö kuntouttavana terapiamuotona on lisääntynyt. Psykoterapia soveltuu erityisesti lievistä mielenterveysongelmista, kuten masennuksesta ja uupumuksesta kärsiville ihmisille.
– Kun tämänhetkinen psyykkinen oireilu alentaa työkykyä, ehkäisee kouluttautumista tai työssä jatkamista, niin silloin Kelan kuntoutuspsykologia on oikein kohdennettua, toteaa psykiatrian toimialajohtaja Tarja Seuri Keski-Suomen sairaanhoitopiiristä.
Kuntoutuspsykoterapia voi olla yksilöterapian lisäksi ryhmä-, perhe- tai paripsykoterapiaa tai kuvataideterapiaa. Lisäksi 16–25-vuotiaille nuorille se voi olla musiikkiterapiaa.

Psykoterapian omavastuu pienenee

Ensi vuoden alusta alkaen Kelan maksaman kuntoutuspsykoterapiakorvauksen määrä on esimerkiksi yksilöterapiasta 57,60 euroa.  Aiemmin Kela korvasi aikuisten terapiakäynneistä joko 37 tai 45,4 euroa, riippuen terapeutin koulutuksesta. Alle 26-vuotiaille maksettava korvaus oli joko 52,10 tai 60,60 euroa. Tulevaisuudessa korvaustasoja on vain yksi, iästä ja terapeutin koulutuksesta riippumatta.
Kela myöntää terapian vuodeksi kerrallaan ja sitä voi saada enintään kolmen vuoden ajan.
Kun erityisesti aikuisilla asiakkaan maksama omavastuuosuus pienenee, mahdollisuus hakeutua hoitoon paranee. Psykoterapiaan pääsy vaatii kuitenkin edelleen pitkän ja monipolvisen hoitoprosessin.
– Tässäkin se kotipesä on terveyskeskus, tai yhtälailla se voi olla työterveyshuolto tai privaattilääkäri. Ja siihen lääkärin arvion jälkeiseen aikaan liittyy kolmen kuukauden hoitosuhde, joka voi toteutua psykologilla, depressiohoitajalla tai päihdehoitajalla. Sen jälkeen potilaan edellytyksiä kuntoutuspsykoterapiaan arvioi vielä psykiatri, selvittää Tarja Seuri.
– Se on kaikkinensa aika pitkä prosessi, ja vaatii potilaalta tosiaalta jaksamista, mutta myös sitoutumista.

Psykoterapeutin löytäminen usein hankalaa

Vaikka omatoimisuus ja sitoutuminen on sisäänkirjoitettu psykoterapiaan, vasta valmistuneen selvityksen mukaan sopivan psykoterapeutin löytyminen koetaan liian vaikeaksi. ATCare Oy:n tekemän tutkimuksen mukaan puolet asiakkaista etsii psykoterapeuttia yli kaksi kuukautta ja 86 prosenttia psykoterapeuteista kokee nykyisen terapeutin etsimistavan olevan liian vaativa asiakkaille.
Lähes kaikki tutkimukseen osallistuneista psykoterapeuteista koki, että asiakkaan kuntoutuminen on vaarassa pitkittyä, jos psykoterapiaan hakeutuminen kestää pitkään.
– Vaikka terveydenhuollon ammattilainen ohjaisi asiakkaan psykoterapiaan, jää asiakkaan omalle vastuulle etsiä sopiva psykoterapeutti. Tässä vaiheessa vastaan tulevat lukuisat psykoterapeuttilistat, jotka tarjoavat hyvin vähän asiakkaalle oleellista tietoa terapeuteista. Asiakkaalle ei tarjota keinoja sopivan psykoterapeutin valitsemiseen taikka ajanvaraukseen, kertoo AtCare Oy:n toimitusjohtaja Henri Valvanne.
Tutkimuksen tehnyt AtCare Oy on kehittänyt psykoterapian ajanvaraus- ja hakupalvelun VapaatAjat.fi:n. Palvelusta ei vielä löydy Keski-Suomen psykoterapeutteja.

Yle

Опубликовано Оставить комментарий

Nainen väittelee oman sairautensa hoidosta: "Toivottomia tapauksia ei ole".

- Kuntoutumisessa oli tärkeää vuorovaikutus, kohtaaminen, vertaistuki, mielekäs toiminta, toivon herääminen ja omien kokemusten pohdiskelu, Päivi Rissanen sanoo.Päivi Rissanen väittelee psyykkisen sairautensa hoidosta Helsingin yliopistossa perjantaina 13. päivä. Kuntoutuminen käynnistyi uuden hoitajan kysymyksestä.
Hankala potilas.Toivoton tapaus, johon lääkkeetkään eivät tehoa. Näin skitsofreniadiagnoosin saaneesta Päivi Rissasesta ajateltiin.
Rissanen oli sairastunut viisitoista vuotta aikaisemmin. Hänellä oli takanaan lähes 40 eripituista hoitojaksoa psykiatristen sairaaloiden suljetuilla osastoilla, terveyskeskusten vuodeosastoilla ja avohoidossa.
Vuosien varrella hän oli kohdannut lukemattoman määrän sairaanhoitajia, lääkäreitä, psykologeja, toimintaterapeutteja ja psykoterapeutteja. Diagnoosejakin oli tullut useita: vaikea masennus, psykooseja, epävakaa persoonallisuus ja lopulta skitsofrenia.

Arvostava kohtelu

Syksyllä 2000 Rissanen sai Kellokosken sairaalassa uuden omahoitajan. Tämä kysyi, että haluatko viettää loppuelämäsi sairaalassa?
— Se pani miettimään. Ymmärsin kysymyksestä, etten olekaan toivoton tapaus ja ettei sairaala ollutkaan ainoa vaihtoehto, Päivi Rissanen sanoo nyt.
Omahoitaja antoi Rissaselle tehtäväksi miettiä, mitä hän itse voisi tehdä, kun masentaa ja ahdistaa.
Omahoitajan arvostava kohtelu tuntui potilaasta hyvältä. Tämä huomasi tulevansa kuulluksi ja päätti, ettei palaa enää sairaalaan. Yhdeksän kuukautta myöhemmin Rissanen painoi sairaalan oven kiinni takanaan.

Potilaan ääni esiin

Perjantaina marraskuun 13. päivänä Päivi Rissanen väittelee Helsingin yliopiston valtiotieteellisessä tiedekunnassa siitä, miltä psykiatrinen hoito, kuntoutus ja sairastuminen potilaasta tuntuvat.
— Sain valita väitöspäivän. Kaiken tämän jälkeen perjantai ja kolmastoista päivä oli kuin piste iin päälle, Rissanen nauraa.
Väitöskirja yhteiskuntapolitiikan oppiaineessa on ainutlaatuinen. Omaelämäkerrallisuutta hyödyntävän tutkimuksen aineistona ovat muun muassa omat sairaala- ja kuntoutumisaikaiset päiväkirjamerkinnät sekä sähköpostit ystävien ja psykoterapeuttien kanssa.
Kun mielenterveydenongelmista puhuvat yleensä hoidon ammattilaiset, nyt sairastunut itse saa äänensä kuuluville.

Uupumus vei hoitoon

Rissasella on, mistä ammentaa. Kirjoitettuaan ylioppilaaksi hän pääsi opiskelemaan Helsingin yliopistoon sosiaalipolitiikkaa. Opiskeluvuodet olivat kuitenkin ahdistavia ja tuskallisia.
Eikä tilanne helpottunut valmistumisen jälkeenkään, sillä elettiin 1990-luvun alun lamaa. Rissanen teki sosiaalityöntekijän sijaisuuksia ja oli välillä työttömänä.
— Sitten ystäväni kuoli yllättäen. En pystynyt syömään enkä nukkumaan. Uuvuin täysin ja pääsin kriisihoitoon, missä minulle ehdotettiin terveyskeskuksen vuodeosastoa tai sairaalan psykiatrista osastoa.
— Valitsin terveyskeskuksen, sillä en kokenut olevani hullu, vaan väsynyt.

Mikään ei auttanut

Pisimmillään Rissanen on viettänyt sairaalassa yhtäjaksoisesti lähes kaksi vuotta.
Pahimmillaan hän on ollut omissa maailmoissaan, nähnyt harhoja ja ollut itsetuhoinen. Maatessaan sairaalassa lepositeissä hän toivoi, että voisi vaipua ikuiseen uneen.
Kaikki itsetuhoiset yritykset olivat avun pyytämistä. Esimerkiksi otettuaan liikaa lääkkeitä hän hakeutui itse vatsahuuhteluun.
— Sain lääkkeitä järkyttävät määrät, joilla pahinkin ahdistus ja masennus olisi pitänyt talttua. Lääkärit joutuivat kuitenkin toteamaan, ettei mikään auta. Ilman psykoosia kenen tahansa toimintakyky menisi sellaisella lääkemäärällä.

Jotain mielekkäämpää

Sairaalassa suurin osa hoidosta oli Rissasen mukaan vain seinien katselemista. Hoitajan kanssa oli keskustelua puolisen tuntia päivässä, muuten aika meni ruokailua odottaessa.
— Kellokoskella sentään oli toimintaterapiaa. Oli liikuntaa ja askarteluryhmiä, todella monipuoliset mahdollisuudet toimia ja tehdä käsillään. Juuri se tuntui hyvältä. Tosin loppuvaiheessa halusin myös jotain mielekkäämpää tekemistä.
Sairastumisestaan huolimatta Rissanen on halunnut aina pysyä mukana työelämässä ja palata töiden pariin omien voimiensa mukaan. Sitten häntä alkoi askarruttaa skitsofreniadiagnoosi.
— Sairastinko todella sitä? Aloin miettiä jatko-opintoja.

Monta tyrmäystä

Helsingin yliopiston sosiaaligerontologian professori Antti Karisto oli vaivautunut, kun Päivi Rissanen tuli hänen vastaanotolleen ja ehdotti lisensiaattityön tekemistä.
— Olin vielä tuolloin sairaalassa ja minusta näki, etten ollut kunnossa. Kuola valui suupielestä, sillä psykoosilääkkeet lisäävät syljen eritystä. Professori ehdotti, että kirjoittaisin päiväkirjaa ja runoja.

— Ymmärsin, että professori halusi suojella minua. En kuitenkaan luovuttanut, vaan kävin hänen juttusillaan monta kertaa. Hän tyrmäsi minut monta kertaa, mutta suostui lopulta. Vasta myöhemmin hän on myöntänyt, ettei voinut silloin tietää, kuinka merkittävää tutkimustyön tekeminen oli kuntoutumiselleni.

Kokemuksella merkitystä

Päivi Rissasen lisensiaattityö käsitteli skitsofreniasta kuntoutumista.
— Jatko-opinnot oli minulle keino palata työelämään, sillä ei hullua kukaan palkkaa töihin. Pian huomasin, että kokemuksellani on jotain merkitystä. Sain projektitöitä erilaisissa määräaikaisissa hankkeissa.
Rissanen oli edelleen avohoidossa ja kävi psykoterapiassa yksityisellä psykiatrilla, joka alkoi epäillä skitsofreniadiagnoosia vääräksi.
— Jo aiemmin moni työntekijä avo- ja laitoshoidossa oli epäillyt skitsofreniadiagnoosiani. Papereista huomasin, että osastoilla oli todettu dissosiaatio-oireilua ja psykoottisten oireiden puuttumista, mutta kukaan ei kuitenkaan puuttunut näihin epäilyihin.

Väärä diagnoosi

Päivi Rissanen ja psykiatri ottivat riskin ja päättivät purkaa skitsofrenialääkityksen.
— Psykiatri varoitti, että voin vuoden sisällä saada psykoosin. Nyt on kulunut jo monta vuotta eikä psykoosia ole tullut. Olin siis saanut aikoinani väärän diagnoosin. Kärsinkin dissosiatiivisesta identieettihäiriöstä. Nykyään olen ilman mitään lääkitystä.
Kun Rissanen ehdotti professori Antti Karistolle väitöskirjan kirjoittamista omasta sairastumisestaan ja kuntoutumisestaan, tämä totesi, että anna mennä.
— Toivon, että väitöstyöni herättäisi ajattelemaan asenteiden merkitystä, toivon käsitettä ja kokemuksen tutkimista laajemmin. Vaikka minun tarinani ei ole yleistettävissä, siinä on kuitenkin jotain yleispätevää.

Arvokkaita ihmisiä

Rissanen toivoo, ettei psyykkisesti sairastunutta palloteltaisi paikasta toiseen, vaan joku ottaisi kokonaisvastuun. Näin olisi vähemmän kärsimystä, useampi saisi avun ja resurssitkin riittäisivät.
— Työuria pidennetään tarjoamalla mahdollisuuksia mielekkääseen tekemiseen ja toimintaan. Minulle tutkimustyö oli keino palata työelämään.
— Tämän kokemuksen perusteella voin sanoa, ettei toivottomia tapauksia ole. Pitää muistaa, että toivottomankin tapauksen takana on arvokas ihminen. Tarinani osoittaa, että sairaalan lepositeissä makaavakin voi vielä saavuttaa paljon.

Järki ei lähde

Jokaisella psyykkisesti sairaalla on Rissasen mukaan oikeus yrittää ja epäonnistua. Jokaista pitäisi myös kohdella kuin aikuista.
— Valitettavasti monella on yhä vääriä luuloja psyykkisistä sairauksista. Psyykkinen sairaus ei merkitse sitä, että järki lähtee. Toki minäkin olen toiminut välillä irrationaalisesti ja yrittänyt vahingoittaa itseäni. Sitä en kiellä.
— Se kuitenkin harmittaa, että hoitotilanne tässä maassa on nyt se, että pitää melkein kuolla ennen kuin pääsee sairaalaan. Apua saa vasta sitten, kun asiat ovat jo tiukassa solmussa.

Iloa liikunnastakin

Omahoitajan toivoa herättävä lause pelasti Päivi Rissasen.
— Teen tällä hetkellä töitä Mielenterveyden keskusliitossa. Asun edelleen samassa asunnossa, jonka hankin jo opiskeluaikana. Vapaa-aikana tapaan ystäviäni ja matkustelen.
— Myös liikunnasta on tullut tärkeä osa elämääni. Käyn vesijumpassa, pilateksessa ja kuntosalilla. Kun vielä syksyllä jäin penkkipunnerruksessa jumiin 20 kilon alle, nyt teen sillä painolla jo kymmeniä toistoja.
Kun Päivi Rissanen teki viimeisiä korjauksia väitöskirjaansa, urakan päättyminen tärisytti ja oksennutti. Samaan saumaan sattunut 50-vuotispäiväkin meni kuntosalilla matalalla profiililla.
— Ehkä synttäreitäkin juhlitaan vielä, mutta ensin väitellään ja pidetään karonkka.

Опубликовано Оставить комментарий

«Я хочу умереть».

Коста Брава, Испания, 1998 год. Мне 14. Это мой первый выезд за границу. Я иду с подругой-полькой на дискотеку. Карина старше меня всего на год, но ощущение, что на все 10. Она высокая, с прекрасной фигурой, длинными густыми волосами, — что-то среднее между Софи Лорен и Джиной Лоллобриджидой. Я тощая, плоская как доска, с двумя жиденькими хвостиками на макушке. Проходящие мимо мужчины при взгляде на Карину начинают причмокивать и улыбаться, меня никто не замечает.
Карина — за гранью моей зависти. Она идеальна. Она прекрасно плавает, свободно говорит по-английски, изящно присев на край бильярдного стола, мастерски забивает шары, почти не глядя, со спины. Ее пускают на все дискотеки, хотя ей еще нет 16, меня не пускают никуда, ни в один бар, требуют документы. Я прекрасно понимаю, что я урод. Мое гармоничное, обогащенное музыкальной школой и углубленное гимназией высокоинтеллектуальное развитие не стоит одного покачивания Карининых бедер.
Карина таскает у отца сигареты. Мы курим в кустах тайком. Сигареты дают мне возможность выглядеть хоть чуточку старше. Мама, конечно, с этим не согласна. Она в ярости выплевывает в меня: «Дрянь! Сволочь!», одной рукой больно сжимает мне запястье, другой лепит пощечины.
Пионерский лагерь где-то в Подмосковье. Мне 13. Палата на 10 коек, маленькие обшарпанные тумбочки. В самом дальнем углу полки я храню вату. Каждое утро незаметно подкладываю ее в старый мамин лифчик…
Душ где-то на другом конце лагеря, туда ходят партиями, раз в неделю. В туалете рядом с раковинами стоит корыто, над ним — вечно текущий кран. В корыте чисто теоретически можно подмыться, во всяком случае задумано оно именно с этой целью. Чтобы осуществить вечерний туалет, необходимо встать в соотвествующую позу и задрать ночную рубашку до пупа. Но щеколду постоянно срывают, и в дверь с диким хохотом ломятся мальчики в надежде узреть кого-то из нас во время этого интересного процесса.
С первых же минут в лагере я начинаю безудержно скучать по дому. Мама раз в две недели привозит мне письма московских подруг. В каждом они спрашивают, с кем я там встречаюсь. Ни с кем. Правда за мной по пятам ходит мальчик из младшего отряда, с которым никто не дружит, потому что он постоянно жует козявки. Еще он собирает лягушек, жуков, слизней, гусениц и червей, показывает их на ладони и делает резкое движение рукой, как будто кидает в меня. Я визжу, его это приводит в восторг.
Когда я ехала в лагерь, то представляла себе костры, гитары, ночные посиделки в палатах, разукрашивание зубной пастой. Ничего этого нет и в помине. В лагере тоска смертная, вместо заводных вожатых полночи ходят какие-то мрачные тетки и следят, чтобы все лежали с закрытыми глазами. Единственный «шаловливый» эпизод, – один мальчик сел другому на лицо голой попой, пока тот спал. Это событие активно обсуждается до самого конца смены.
Москва. Мне 14. Я впервые ухожу из дома. С мамой отношения из рук вон. Я вдребезги разнесла об пол единственный в квартире телефон (еще тот, с проводом и диском, который крутят пальцами), мои плакаты с рок-музыкантами, недавно украшавшие стены комнаты, лежат в углу кучкой ошметков, — мамин ответ на мое «бессовестное» поведение. Я собираю в рюкзак трусы, плеер, тетрадку с творчеством и отправляюсь в неизвестность. Провидение тут же посылает мне старших, более опытных товарищей и «Балтику 9», которая вскоре возвращается тем же путем, каким попала в мой организм. Я прихожу в себя на Кропоткинской, где под удивленными взглядами стоящих рядом милиционеров устало опускаюсь на асфальт, чтобы немного поспать. И тут же попадаю в отделение. Долго рыдаю в кабинете у инспектора в ожидании, что меня отпустят просто так, потому что телефон все равно разбит и дозвониться до мамы они не смогут. Но не тут-то было. Четыре часа я всхлипываю на скамейке перед клеткой обезьянника, которая постепенно наполняется плохо стоящими на ногах персонажами.
Меня спасает подруга, с которой я навеки разругалась накануне. Она привозит маму, и меня отпускают. Я бегу от мамы и подруги по подземному переходу и злобно рычу, чтобы меня оставили в покое и не смели за мной идти. Иначе я себя убью. Достали! Ненавижу!
Часто ли мы разговариваем с детьми о том, что они чувствуют? Стандартные вопросы взрослых крутятся вокруг школы, поведения, отметок. Никто не разговаривает с ребенком про него самого и его чувства.
Здраствуйте.У меня недавно появилось странное хобби:люблю изучать биографии серийных убийц и маньяков.Особый интерес вызывают жертвы и жестокие извращения и насильство над ними. Часто представляю как я защищаюсь или нападаю на людей,пью их кровь. Это нормально?Я не псих?
Эта и все последующие цитаты из писем детей размещены в открытом доступе на публичной странице фонда «Твоя территория», занимающегося онлайн-консультированием детей и подростков в кризисных ситуациях; орфография и пунктуация сохранены.
Основное чувство подростка — стыд. Ты не так одет, не так разговариваешь, не так смотришь. В компании ты недостаточно крут, постоянно смущен и зажат, с близкими родственниками — слишком груб, истеричен, замкнут. Не умеешь курить взатяг, целоваться взасос, пить из горла, нырять ласточкой, танцевать брейк или рок-н-ролл, не знаешь какую-то группу, не смотрел какое-то кино. Ты вроде и человек уже, а вроде еще нет. Какой-то недоделок. Дома ничего нельзя, вышел из дома, — вроде все можно, но сам не знаешь, чего хочешь, а что знаешь и хочешь, то не получается.
Не умею общаться с людьми, 18лет а у меня не разу не было друга ни девушки.Я всю жизнь провёл за книгами учебниками компом и только щас понял я один,Скучный,грустный и всегда избегаю компаний ,мне кажется если я к ним присоединюсь стану в ней посмешищем…
Я стесняюсь ходить в тренажерный зал, так крутые качки , а я слабак они часто смеются, что мне делать?
От ребенка или подростка требуют, чтобы он хорошо учился, ходил в секции, был здоровеньким, ел с аппетитом, не забывал надевать шапочку и чистые носочки, непрестанно думал о будущем, занимался спортом, был вежливым, умным, не пил, не курил, не кололся и не врал. Адресата всех этих наших благопожеланий и ожиданий в лучшем случае подташнивает, в худшем — раздирает от ненависти и обиды, от ощущения собственной неполноценности.
Что делать, если тебе хочется наглотаться снотворного и умереть или прикончить всех в семье?
помогите пожалуйста! совершенно пропало желание жить, ничто к этому не побуждает вроде ничего плохого не происходит но стимула жить нет, что делать
И главное, — очень острое чувство, что так будет всегда. Другого мира не существует даже в проекте. Родительские обещания не работают: «Потерпи, а потом ты станешь умненьким, любименьким, красивеньким и счастливеньким». Ничего этого не будет. Как не было обещанного горного велосипеда, рыбалки с дедом и куклы Кена в пару к тогда еще целой, а сейчас уже сломанной и одноногой Барби. Ты один и вокруг все врут. Родители врут, учителя врут, друзья врут, ты тоже врешь. Врешь как можешь, как дышишь, как умеешь. Потому что кому рассказать все это? Кто не осудит, не начнет воспитывать, не оборжет, не затроллит, не отмахнется, не обидится, не разозлится, не всплеснет горестно руками: «И в кого ж ты у меня такой уродился-то?!» Кто будет достаточно мудрым и неравнодушным, чтобы понять и помочь? Выслушать и не выдать, не предать?
Пожалуйста, я Вас очень прошу, отвечайте почаще. Мне очень нужна помощь. Я постепенно саморазрушаюсь… Как изменится? Все говорят меняйся. А мне честно покласть на всю свою жизнь…
Как объяснить родителям, что мне нужна психологическая помощь?
Часто ли мы говорим с детьми о самых разных вещах, — о жизни, о сексе, о чувстве отчаянья, бессмысленности и бесполезности всего, о боли, о Боге, о любви, о предательстве, о старости? Это сложно, трудно подобрать слова, момент, не всегда понимаешь, насколько сильно он в этом нуждается. Я не знаю, не могу знать, что чувствует конкретный ребенок или подросток, но я знаю, что каждому человеку бывает невыносимо одиноко и больно, и далеко не каждый может справиться с этим сам.
И еще я знаю совершенно точно, что, если подавить, загнать глубоко внутрь все эти невысказанные, «неудобные», «неприличные» чувства, то потом они обернутся самыми невероятными проблемами, комплексами, расстройствами и болезнями во взрослой жизни. И это касается только тех, для кого она вообще наступит, эта взрослая жизнь, кто не выйдет в окно, не наглотается таблеток, не порежет вены, не повесится, не разобьется пьяный на мотоцикле, не погибнет в драке. И я очень хочу, чтобы у моего ребенка (племянника, брата, внука) была возможность получить помощь, если я и окружающие его взрослые окажемся недостаточно чуткими, мудрыми и терпеливыми, чтобы выслушать и поддержать его в тот момент, когда это будет критически необходимо.
я немогу я хочу умереть у меня с радителями конфликт все меня обзывают ктому же я еще некрасивая и у меня парня нету яочень хочу иметь парня каждый почти день убегаю из доа из за родителей плохо учусь мне 13 лет подскажите что мне делать я уже пыталась умереть все родинки себе оторвала и душилась
Фонд «Твоя территория» работает не с какими-то особенными детьми. Здесь поддерживают всех детей, которым нужна психологическая помощь. Психологам фонда пишут изо всех регионов страны. Им пишут, потому что доверяют и чувствуют себя здесь в безопасности, знают, что могут поделиться, что каждого выслушают и примут всерьез.
Что делать,если я влюбилась в свою учительницу английского?Я очень хочу поцеловать её в губы и обнять…
Фонду очень нужны деньги: на оплату психологов-консультантов (включая ночные смены), супервизоров, аренду помещений, продвижение и рекламу (чтобы подростки знали, куда и как можно написать), администрирование, организационные расходы. На шесть месяцев работы проекта надо 2 335 188,35 рублей. За это время помощь получат около пяти тысяч детей и подростков.
Когда я умру, никто не вспомнит про меня…не будет тоски и слез, будет только равнодушие. И я рад умереть сегодня, потому, что не хочу больше жить в таком мире. Пока.
Для детей и подростков консультации анонимные и совершенно бесплатные. Любой желающий с 15:00 до 03:00 может задать вопрос или поделиться своим состоянием на сайте в личном онлайн-чате с психологом,– и немедленно получить консультацию. И любой желающий может пожертвовать на работу фонда любую, даже самую минимальную сумму.
Иногда это вопрос жизни и смерти.
takiedela.ru